Icon--npo Icon--npostart Icon--EO Icon--kroncrv Icon--comment Icon--audio Icon--mail Icon--video Icon--image Icon--search Icon--facebook Icon--twitter Icon--snapchat youtube Icon--instagram menu Icon--close Icon--whatsapp Terug share Icon--theme Icon--location Icon--clock arrow-down Icon--calendar
naar home

Jezus

Edwin Jonker speelt Jezus

Dit jaar heeft Edwin Jonker de edele taak de rol van Jezus te spelen in Dordrecht. Edwin speelde grote rollen in de musicals Sister Act, The color purple en The Lion King. Hij speelde ook in series Vechtershart en Klem, en diverse Nederlandse films. Zijn ervaring neemt hij mee in het vertolken van deze bijzondere rol: “Iedereen kent Jezus en heeft een mening over Hem. Ik wil graag Zijn menselijke kant laten zien.”
Leer Edwin Jonker beter kennen in deze bio: wat heeft hij met zijn rol, het verhaal en het thema #jebentnietalleen?

De menselijke kant van Jezus

“Ik ben acteur en als mij gevraagd wordt of ik de rol van Jezus wilt spelen, hoef ik daar echt niet lang over na te denken. Mijn fantasie gaat direct de vrije loop: zou Jezus snel hebben gelopen? Is Hij bedachtzaam geweest? Iedereen kent de figuur Jezus en heeft een mening over Hem. Nu mag ik mijn versie laten zien, dat is spannend. Het liefst wil ik Zijn menselijke kant laten zien: twijfel, angst, boosheid. Een van mijn favoriete scenes is wanneer Hij de hele markt kort en klein slaat. Die markt staat symbool voor het economisch systeem - iedereen was uit op eigen gewin. Ik stel voor dat ik naar de Albert Cuyp markt loop en dit ook doe - grapje! Volgens mij wordt Jezus zo boos omdat alles draaide om winst. Dat is niet wat Hij wil.

Deze rol wil ik benaderen vanuit spel. Zang is ook belangrijk, maar naar mijn mening vooral een hulpmiddel om het verhaal te vertellen. Het oudste verhaal wat men kent, zowat. Onze samenleving is doordrenkt met het christendom, ook als je niet gelovig bent, zit er een stukje in je.

Edwin over zijn rol als Jezus

Artikel gaat verder onder video

Ik was fanatiek atheïst

Dat ben ik, niet gelovig. Ik heb wel momenten dat ik jaloers ben op mensen die dit wel zijn. Als niet-gelovige heb je soms weinig houvast als alles mis gaat, je hebt niets om op terug te vallen. Er is geen rustpunt of anker. Vroeger was ik fanatiek atheïst: ‘als geloof uit de samenleving verdwijnt, wordt de samenleving beter. De oorzaak van alle shit is religie.’ Daar ben ik nu eerlijk gezegd wel een beetje op teruggekomen. Er zijn op dit moment minder gelovigen dan twintig jaar geleden, maar ik vind de maatschappij er niet op vooruit gegaan. Het is hard geworden, mensen zijn op zichzelf gericht. Er is weinig 'poëzie'. Consumeren is nu waar we ons mee identificeren. Ik ben er van teruggekomen dat religie nergens voor nodig is.

Religie is oké. Maar doctrine van de kerk, daar geloof ik echt niet in. Zonde vind ik al die regeltjes, want het geloof kan zoveel mooie dingen brengen. Dit zie ik op veel plekken, onder andere bij The Passion. Er is vrijheid voor niet-gelovigen om mee te doen. Het voelt voor mij meer als een spirituele belevenis en minder als religie.

Jezus heeft begrip voor Judas, dat fascineert me

Door mijn werk sta ik elke avond op een podium. Als ik het weekend vrij ben, kan ik me echt terugtrekken. Deur dicht en ik kom niet meer buiten. Ik denk dat Jezus dit ook wel gehad heeft. Hij is sociaal en aanraakbaar, maar heeft ook de neiging om net buiten de groep te stappen en het aan te zien. Dit herken ik wel bij mezelf.

De Judaskus heeft me altijd geboeid. Judas houdt van Jezus en toch verraadt hij hem. Op de een of andere manier heeft Jezus begrip voor Judas en laat hij het over zich heen komen, hij probeert hem te begrijpen. Dat mis ik weleens in de maatschappij nu. We denken zwart-wit, het is goed of het is fout en je moet kiezen. Ik heb dat zelf niet zo. Liever ontdek ik waarom iemand doet wat hij doet. Daarom vind ik die Judaskus een fascinerende gebeurtenis in het leven van Jezus: hij begrijpt waarom Judas het doet, maar het doet toch ontzettend pijn.  

Eenzaamheid is een groot probleem, en het begint pas net

Het thema van The Passion 2019 is #jebentnietalleen. Vaak denk je bij eenzaamheid aan je opa en oma. Die eenzaamheid is er ook echt. Mijn oma verloor drie jaar terug haar man. Hoe vaak ik haar ook bezoek, dat gat blijft. Eenzaamheid zie ik ook terug in andere generaties. Mensen zijn getrouwd, hebben vrienden, kinderen en toch voelen ze zich eenzaam en hebben ze het gevoel dat ze niet mee kunnen doen. Het is een van de grootste problemen in onze maatschappij en ik ben bang dat dit pas een begin is, dat denk ik echt.

Zelf ben ik ook weleens eenzaam, maar dat zie ik wel echt als ‘luxe eenzaamheid’. Een beetje als rupsje nooitgenoeg, Soms leef ik wekenlang toe naar een première en is het daarna allemaal weg. Net als na Kerst en oud en nieuw, de eerste week van januari voelt een beetje eenzaam. Bij Jezus zie ik echte eenzaamheid als hij in de tuin van Gethsemane is. Hij is daar alleen en zijn vrienden laten hem achter. Ik ga nog eens goed nadenken over hoe ik dat ga spelen...

The Passion is langzaam een traditie aan het worden en ik geloof dat de mensen in Nederland hier wel behoefte aan hebben: het brengt saamhorigheid. Er kijken miljoenen mensen, er staan tienduizenden mensen op een plein hetzelfde te beleven. Dat is de kracht. Het thema is belangrijk, maar de kracht van The Passion is dat je met z’n allen iets beleeft.”


Delen op