Icon--npo Icon--npostart Icon--EO Icon--kroncrv Icon--comment Icon--audio Icon--mail Icon--video Icon--image Icon--search Icon--facebook Icon--twitter Icon--snapchat youtube Icon--instagram menu Icon--close Icon--whatsapp Terug share Icon--theme Icon--location Icon--clock arrow-down Icon--calendar
naar home

"Ik heb al zes keer gehuild tijdens dit interview"

‘Ik heb al zes keer gehuild tijdens dit interview’

In een bijzonder emotioneel dubbelinterview met NRC spreekt acteur Porgy Franssen, Pilatus in The Passion, met zijn tweelingzus Bess (harpiste) over het bijzondere gezin waarin ze beiden opgroeiden. De dertien kinderen traden op onder leiding van hun moeder door heel Nederland als de familie Von Trapp in The Sound of Music. Porgy schrijft een toneelstuk over de familie: ‘Het is een cadeau dat ik aan mijn broers en zussen geef’.

‘Er zit veel emotie onder alles in zo’n gezin en je laat het nooit zien, dat is de code'

Porgy vertelt vertrekt binnenkort naar Spanje om even afstand te nemen van de mensen die hem lief zijn. In Malaga gaat hij de voorstelling maken. Het idee is: alle dertien broers en zussen op het toneel, net als vroeger, toen ze als koor en orkest onder leiding van hun moeder optraden. „Het begint ermee dat we aan tafel zitten en dan” – hij tikt met zijn lepeltje tegen zijn kopje – „vraag ik de aandacht en zeg: ‘Binnenkort komt het moment dat de eerste van ons doodgaat, en de tweede en de derde, en op het laatst is er één over en vanavond gaan we het materiaal verzamelen voor de laatste grafrede.’ Wat ik ook had bedacht: dat ik degene ben die het gezin bij elkaar wil harken nu de ouders dood zijn, nog één keer. Het is ook een cadeau dat ik aan mijn broers en zussen geef, want we zijn een hecht gezin, maar geen affectief gezin”

Bess: „Wat bedoel je met niet affectief?”

Porgy: „In de zin van knuffelen en elkaar vastpakken, weet je wel. Het is goed en mooi en hecht, maar het is ook ongevaarlijk. Er wordt nooit iets uitgepraat. Geen ruzies, geen conflicten.”

(…)

'We zijn een hecht gezin, maar geen affectief gezin'

Porgy: „We zingen danOur Father, vierstemmig, net als vroeger. We nemen het live over op het toneel en je blijft je afvragen hoe dat in godsnaam kan, zo’n groot gezin, en dat het nog zo hecht is.”

Bess: „Door de muziek. Daardoor gaat veel goed.”

Porgy: „Die avond moet het publiek ervaren wat ik vroeger ook altijd ervoer: zo’n huishouden met dertien kinderen is chaos en gedoe en oorlog en toestanden, maar als we ’s avonds op het toneel stonden en mijn moeder deed zo” – hij geeft als een dirigent de opmaat – „dan was er een ongekende harmonie, heel ontroerend, alsof de wereld stilstond, en dan waren we met z’n allen maar één ding.”

Bess: „Muziek.”

Porgy: „Als mama een laudate zong, van Mozart of zo, en wij vielen in, kon ik soms niet eens meezingen, zo geëmotioneerd was ik. Dan deed ik maar alsof.”

Bess: „O, Porgy, je hebt ineens tranen.”

Porgy: „Ik heb al zes keer gehuild tijdens dit gesprek, is jullie dat niet opgevallen? Er zit veel emotie onder alles in zo’n gezin en je laat het nooit zien, dat is de code.”

 

Lees hier het complete interview met Porgy en Bess Franssen in NRC

 


Delen op